سرطان دومین علت مرگ و میر مردم در کشور ما است. سالانه تقریبا صد هزار نفر به این بیماری صعب العلاج مبتلا می شوند و هر سال حدود ۵۰ الی ۶۰ هزار نفر به علت سرطان جان خود را از دست می دهند. به عبارت دیگر روزانه تقریبا ۲۵۰ نفر به سرطان مبتلا می شوند. بروز سرطان در تمام کشورهای در حال توسعه مثل ایران روند افزایشی دارد. بر اساس مطالعات صورت گرفته، طی بیست سال آینده تعداد بیماران سرطان دو برابر خواهد شد. شاید به زودی ما یا یکی از عزیزانمان (خدای ناکرده) به سرطان مبتلا شود و این به معنی آغاز درد و رنج بیماری از یک سو و تحمل مشکلات و هزینه های کمر شکن درمان بیماری از سوی دیگر است.
نیکوکار و خیر محترم، چشم بیمارانی که امروز و شاید فردا به سرطان مبتلا می شوند به من و شماست، من و شما که دست در دست هم “مـا” می شویم و به یاری هموطنان خود می شتابیم.
موسسه غیر دولتی کمک های مردمی به بیماران مبتلا به سرطان (خیریه سرطان) به همت متخصصین سرطان و مسولین مرکز تحقیقات سرطان و انستیتو کانسر ایران با همکاری خیرین و دلسوزان کشور و با هدف حمایت از برنامه های مختلف مربوط به کنترل سرطان شامل: پیشگیری، تشخیص زودرس، درمان و حمایت های تسکینی تأسیس شده است. کنترل سرطان و مبارزه همه جانبه با آن نیازمند برنامه ریزی همه جانبه و صرف بودجه کافی است. چنین رویکردی برای مبارزه با سرطان و اجرای تمام برنامه های یاد شده نیاز به همکاری دولت، مردم و تمام آحاد جامعه دارد. سرطان هیچ حد و مرزی نمی شناسد و خانه به خانه ما را تهدید می کند. ما هم برای مبارزه با سرطان باید بدون حد و مرز و خانه به خانه نقش خود را ایفا کنیم. هر فردی باید مسئولیت خود را در این بین انجام دهد. بزرگترین رویداد های تاریخی کشورمان با اراده، همدلی و همیاری عموم مردم به نتیجه رسیده است.
. می خواهیم در این راه دشوار و طولانی مبارزه با سرطان به اندازه بضاعتمان تلاش کنیم تا اولا مردم به بیماری سرطان مبتلا نشوند و اگر مبتلا شدند با بهره گیری از بهترین درمان ها و حمایت ها درمان شوند. چرا که ۴۰% سرطان ها قابل پیشگیری و ۴۰% سرطان ها قابل درمان است.
در نشریه شمس، می خواهیم از تحمل شان بگوییم. میخواهیم از امید و زندگی بگوییم. میخواهیم بگویییم چه کنیم تا مبتلا به سرطان نشویم. می خواهیم بدانید که سرطان درمان دارد. میخواهیم عزم شما خیرین محترم را قدر بدانیم و بستری را فراهم کنیم تا همه با هم برای مهار سرطان تلاش کنیم. چشم امیدمان به همت شما و لطف خداوند است که یقین داریم در این راه تنها نیستیم.
این راه طولانی است و ما هنوز در ابتدای این راهیم.